#699453 16.05.2011 23:38:51
1. Problemy semiotyki i tendencje kina współczesnego
a) Artystyczne dociekania Antonioniego związane z wiarygodność i unaocznianiem życia rzeczywistego, realnego w dziele filmowym.
b) Fotografia różni się od rzeczywistego obrazu, w którym się bezpośrednio uczestniczy, wyrwaniem jej z kontekstu czasowego, przestrzennego i przyczynowego.
c) Nie wystarczy życie utrwalić, trzeba je jeszcze rozszyfrować.
d) „Powiększenie” – Antonioni – analiza filmu
• Chęć uchwycenia życia Londynu przez właściciela niewielkiego atelier fotografii artystycznej
• Wiarygodność, naoczność, fakt, dokument, staja się przedmiotem artystycznych dociekań Antonioniego
• Kompozycja filmu opiera się na połączeniu epizodu centralnego (fotografowanie w parku, wywoływanie filmu, powiększanie i rozszyfrowywanie taśmy) z ramowym opowiadaniem obrazującym życie, w którym zanurzony jest bohater – fotograf.
• Reżyser filmu fotografuje całująca się parę w parku, przy czym kobieta, będąca uczestniczką sytuacji, dostrzega, iż jest fotografowana. Ze zdenerwowaniem rusza w stronę fotografa, prosząc go, a wręcz żądając, zwrócenia taśmy filmowej. Próbuje nawet wyrwać ją fotografowi. W chwili zwrócenia się do swojego współtowarzysza fotograf robi jej jeszcze kilka zdjęć. Kobieta, nie wiedzieć od kogo, zdobywa adres atelier fotografa robiącego jej zdjęcie w parku, i odwiedza go niespodziewanie. Wówczas fotograf wręcza jej nie tą rolkę o którą jej chodzi. W pracowni wywołuje zdjęcie, które okazuje się wyrwanym z kontekstu czasowo-przestrzennego i przyczynowego. Na fotografii plan pierwszy zostaje odcięty. Fotograf na naszych oczach (w filmie) rekonstruuje otoczenie kobiety. Wówczas powstaje zupełnie inny, nie związany z prawdziwym, kontekst sytuacyjny. Fotograf zostaje wykluczony z sytuacji. Powstaje relacja nie kobieta – fotograf, a relacja kobieta – otaczające ją krzewy. Widzimy z czasem, że patrzy ona na człowieka w zaroślach, który trzyma w ręce skierowany ku jej współtowarzyszowi pistolet. Zmienia się więc kontekst. Obie te wersje jednak było nam – widzom dane zobaczyć. Bohater, wieszając w swoim studio powiększoną fotografię, wyklucza ją z kontekstu czasowego i przyczynowego. Patrząc na fotografie widzimy zdenerwowanie kobiety, ale nie znamy jej przyczyny. Z obrazu znika wówczas postać fotografa, będącego sprawcą zaistniałej sytuacji. Następuje zmiana kontekstu. W efekcie okazuje się, że fotograf przypadkowo zapobiegł z brodni, gdyż w krzakach, które swoje znaczenie zyskały dopiero na fotografii, widoczny jest mężczyzna z pistoletem w ręku. Wniosek: stwierdzony naocznie fakt nie zawsze jest oczywisty.
• Problemy semiotyczne zaczynają wnikać nie tylko do języka, ale i do treści taśm filmowych.
• Bohater filmu bardzo często utożsamiany jest z reżyserem co jest błędnym tokiem myślenia.
• Bohaterem „Powiększenia” jest człowiek, który usiłuje zrozumieć sens życia.
• Bohater należy do tego życia, którego jest kronikarzem.
• Świat, który on chce utrwalić żyje w nim.
• Analiza semiotyczna przypadkowych fotografii pozwala ustalić fakt morderstwa, a semiotyczna analiza świata, zdaniem Antonioniego, osłabia bezmyślną wiarę w niepodważalność faktów i toruje drogę prawdzie filmowej.
• Antonioni głosi, że artysta w świecie koniecznie musi być indywidualnością.
